Kompendium  głównych pojęć używanych w tym opracowaniu

 

Essenceizm -  to nowe pojęcie, używane na razie tylko przeze mnie, oznaczające spójny system analityczny oparty na logice, a przeznaczony do badania osobliwości poza czasem i przestrzenią. Jest płaszczyzną do zrozumienia wszystkich pojęć zawartych w moim opracowaniu, a szczególnie praw funkcjonowania świata duchowego.

 

1. Byt Pierwoistny - to byt istniejący od wstecznej nieskończoności (od zawsze), z którego biorą początek wszystkie inne byty i który trwa i trwać będzie w nieskończoność. We wszystkich moich tekstach ten termin jest używany na określenie Boga-Stwórcy.

 

2. Duch Boży - to Wszechobecna Osoba Boga wypełniająca cały wszechświat i wprowadzająca do niego Swoją Inteligencję, Wolę i Uczuciowość. Wszechświat ma zatem jakby w sobie Osobę Boga, a wszelkie prawa i zasady zakodowane we wszechświecie wynikają właśnie z totalnej obecności Ducha Bożego.

 

3. Energia Pierwszej Przyczyny – jest to nieoznaczona energia wypełniająca cały wszechświat, będąca zarazem Stroną Fizyczną Boga. To osobliwość będąca „tworzywem” lub inaczej „budulcem” wszechrzeczy, czyli wszystkiego, co znajduje się we wszechświecie. Używałem też skrótu tego pojęcia pod nazwą „praenergia”, która poprzedza pojęcie „pramaterii”. Jedyną znaną obecnie formą „praenergii” jest tzw. ciemna energia, a jedyną znaną formą „pramaterii” jest tzw. ciemna materia. Obie one zostały wykryte w kosmosie i zajmują znaczącą część jego przestrzeni.

 

4. Akt stworzenia – to proces, w którym z energii tworzy się materia. To znaczy, że ten akt dotyczy przejścia od Energii Pierwszej Przyczyny do różnego stanu materii. Cały ten proces przebiega zgodnie z prawami wywodzącymi się z Inteligencji, Woli i Uczuciowości zawartymi w Osobowości Stwórcy i zgodnie z wytworzonym w Nim precyzyjnym planem stwórczym. Oznacza to łączenie się Strony Fizycznej Boga (Energia Pierwszej Przyczyny) z Jego Stroną Duchową (Duch Boży).

 

5. Serce Boga - jest ośrodkiem i rdzeniem Jego Osobowości oraz tym, co czyni go Ojcem Niebieskim. Stanowi Ono jakby duchowe centrum całego wszechświata. Serce Boga to źródło pierwoistnej miłości, sedno Jego Uczuciowości i punkt, od którego wszystko się zaczyna.

 

6. Miłość Boga – to strumień energii mający swoje źródło w Sercu Stwórcy. Dotyczy jednego z Jego głównych atrybutów, czyli Uczuciowości. Ta ukierunkowana energia tworzy największą siłę we wszechstworzeniu. Kierunek nadają jej pozostałe główne atrybuty Ojca Niebieskiego, to znaczy Inteligencja i Wola. Razem z siłą zasad i praw, będącą podstawową siłą sprawczą, pozostaje nieprzerwanie w aktywności Stwórcy. Należy dodać, że jest siłą większą i ważniejszą od siły stwórczej, choć w Bogu pozostają one w całkowitej harmonii.

 

7. Aniołowie - to istoty duchowe, które Stwórca przeznaczył do życia w świecie duchowym. Ich osobowość pod względem uczuć jest na niższym poziomie niż osobowość ludzka. W odpowiednich proporcjach pełnią one wobec osoby duchowej człowieka taką samą rolę, jak zwierzęta wobec naszej osoby fizycznej. W pewnych sytuacjach mogą one ingerować w świat fizyczny, ale tylko przy użyciu specjalnej energii pochodzącej bezpośrednio od Boga. Każdy anioł posiada ciało duchowe będące koncentracją energii duchowej oraz duszę duchową stanowiącą centrum jego osobowości, coś na kształt wewnętrznej natury kierującej.

 

8. Istota duchowa – to wieczny byt wywodzący się bezpośrednio od Stwórcy. W ramach tej kategorii bytu mieści się osoba duchowa człowieka i aniołowie, bez względu na to, czy są to aniołowie podlegli Bogu, czy upadli aniołowie podlegli Szatanowi.

 

9. Człowiek – to byt istniejący wiecznie od momentu swego narodzenia. Jest dzieckiem Boga zrodzonym przez Niego w postaci osoby duchowej, ale przyjmującym na okres życia fizycznego osobę fizyczną od swych „ziemskich” rodziców. W pierwszej fazie życia jego osoba fizyczna i duchowa są zjednoczone. Po zakończeniu okresu przebywania na Ziemi kontynuuje on wieczne życie w świecie duchowym już tylko jako osoba duchowa. Człowiek to najwyższa, odrębna od innych forma życia zajmująca dominującą pozycję wśród wszelkich innych stworzeń, czyli pozycję pana wszechstworzenia nadaną mu przez Stwórcę.

 

10. Osoba fizyczna człowieka – to nasze ciało fizyczne obdarzone instynktem życia podobnym do instynktu u zwierząt. Jednak w przypadku człowieka nie jest to prosty instynkt i dlatego nazwany jest duszą fizyczną, będącą wewnętrzną fizyczną naturą kierującą.

 

11. Osoba duchowa człowieka – stanowi ona właściwego człowieka. To byt duchowy posiadający ciało duchowe i centralny atrybut duchowy, który nazywam duszą duchową. Ciało duchowe, zwane czasem ciałem astralnym, to baza duchowej energii życiowej dla osoby duchowej. Jest ono kierowane przez wspomnianą duszę duchową stanowiącą centrum istnienia i kwintesencję osobowości człowieka, czyli jest jego wewnętrzną naturą kierującą.

 

12. Dusza – to pojęcie rezerwuję do opisania wewnętrznego charakteru danej istoty. Nie jest ona jakimś samodzielnym bytem, ale raczej wewnętrzną nieodłączną naturą kierującą. Wzorem do jej określenia stanowi Duch Boży, który jest wszechobecną Osobowością Boga. Naśladuje ona jakby Wewnętrzny Charakter Ducha Bożego wypełniającego wszechobecną Energię Pierwszej Przyczyny, którą dla naszej wyobraźni można nazwać Ciałem Duchowym Stwórcy. W przypadku człowieka dusza jest jego wewnętrznym charakterem, nazwanym przeze mnie wewnętrzną nieodłączną naturą kierującą. W naszej osobie duchowej funkcjonuje dusza duchowa, a w osobie fizycznej dusza fizyczna.

 

13. Wszechstworzenie – inne pojęcie wszechrzeczy lub całego stworzenia.

 

14. Świat duchowy – to nieskończona sfera życia dla wszelkich istot duchowych. W pierwotnej koncepcji przygotowywanej przez Stwórcę przewidziana była tylko jedna sfera świata duchowego, gdyż życie człowieka na Ziemi było wystarczająco długie, aby osiągnąć doskonałość osobistą. Tymczasem w obecnym świecie duchowym istnieją trzy sfery. Pierwsza to piekło, czyli świat duchowy pod panowaniem Szatana, w którym żyją osoby duchowe całkowicie odcięte od Boga. Druga to czyściec, czyli rodzaj przejściowej sfery świata duchowego, w której żyją osoby duchowe niepodlegające jeszcze niczyjej zwierzchności, ani Szatana ani Jezusa Chrystusa. Przechodzą one okres oczekiwania na zbawienie, ponieważ już wiedzą o dziele odkupienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa i chcą z niego skorzystać. Trzecia sfera to raj, czyli świat duchowy dla osób wprowadzanych tam przez Jezusa Chrystusa. To On przywrócił do aktywności tę sferę stanowiąca duchowy odpowiednik Ogrodu Eden.

 

15. Adam i Ewa - Biblia twierdzi, że pierwszy syn Boga, Adam, był człowiekiem i mężczyzną, tak jak i Ewa, Jego córka, była człowiekiem i kobietą. W pierwotnym planie Boga byli to przyszli rodzice całej ludzkości. Nie ma znaczenia, czy istnieli oni naprawdę, bo ich biblijnie poświadczona obecność ma tylko pokazać, że był taki moment, w którym Bóg Ojciec powołał do życia pierwszą parę ludzi. Mieli oni tworzyć z Bogiem rodzaj trójcy, którą nazywam Trójcą Pierwotną.

 

16. Królestwo Niebieskie – to świat pod zwierzchnictwem Boga. To pierwotnie zaplanowany i przygotowany przez Stwórcę stan stworzonego świata, w którym mieli żyć wszyscy ludzie, zarówno za życia fizycznego, jak i duchowego. Oznacza to, że powinno istnieć Królestwo Niebieskie w świecie fizycznym i w świecie duchowym. Oba te „królestwa” stanowią jeden idealny świat pod panowaniem Boga, czyli mają być wieczne. Na razie są puste, gdyż ludzie nie osiągają poziomu doskonałości, czyli statusu mieszkańców tego Królestwa.

 

17. Obraz Boga – to stan naszego postrzegania Stwórcy. W całym wszechstworzeniu tylko człowiek na Ziemi potrzebuje takiej wizji. Ten Obraz to kadr, który pozwala naszemu rozumowaniu funkcjonującemu w czasie i przestrzeni „spojrzeć” na Boga jako na rozpoznawalny Byt z konkretnymi przymiotami. Utworzenie w ludzkiej wyobraźni Obrazu Boga dorowadziło na przykład chrześcijan do wiary w Jego istnienie w postaci Trójcy Świętej.

 

18. Ziemia i Niebo – w moim tekście używam tych pojęć pisanych dużą literą w dwóch znaczeniach. Pierwsze znaczenie Ziemi dotyczy całości naszej planety jako miejsca istnienia cywilizacji ludzkiej. W tym drugim znaczeniu Ziemia występuje jako synonim obecnego świata, czyli świata upadłego. Niebo, pisane też z dużej litery, występuje jako synonim idealnego świata pod zwierzchnictwem Boga, czyli Królestwa Niebieskiego. Pomijam tu oczywiście wyjaśnienie potocznego znaczenia nieba (nieboskłonu) i ziemi (gleby, płaszczyzny, skorupy ziemskiej), dla których stosuję pisownię małą literą.

 

19. Opatrzność Boża - jest to działanie praw i zasad Bożych prowadzące wszystko, co stworzył Bóg, do stanu doskonałości. Ma ona charakter „odgórnie zaplanowanej” opieki Bożej mającej na celu doprowadzenie ludzi do poziomu dzieci Bożych i powstanie Królestwa Niebieskiego. Opatrzność Boża nabrała specyficznego znaczenia po upadku pierwszych ludzi. Z jednej strony działa Ona jak stały drogowskaz wyznaczający zagubionym ludziom w upadłym świecie prawidłowy kierunek drogi do Królestwa Niebieskiego. Dzięki temu odgadujemy między innymi Wolę Boga. Z drugiej strony uruchamia Ona siłę praw i zasad, którą można się posłużyć, gdy trzeba się skutecznie przeciwstawić złu.

 

20. Jezus Chrystus – Syn Boży, Mesjasz, Zbawiciel, Odkupiciel, Drugi Adam, Syn Człowieczy i wiele innych to imiona, które w Biblii są używane na Jego określenie. Chrześcijanie dodają przed Jego imieniem słowo Pan, które podkreśla Jego pozycję jako Pana świata, podobnie jak w zestawieniu Pan Bóg. Jezus Chrystus narodził się jako człowiek. W moim opracowaniu twierdzę, że miał zbawić świat spod władzy Szatana metodą nauczania, a nie przez krwawą ofiarę. Był przede wszystkim człowiekiem, a właściwie musiał nim być, aby zbawienie ludzkości miało sens. Jako człowiek osiągnął doskonałość osobistą i stał się Pierwszym Synem Boga. Zatem przez upadłą ludzkość powinien być traktowany na równi z Bogiem. W pewnym sensie zastępuje On Samego Boga, gdyż upadli ludzie nie mają bezpośredniego kontaktu z Ojcem Niebieskim.

 

21. Duch Święty - ma wyczuwalny charakter żeński, który reprezentuje dobroć, miłość, opiekę i tym podobne cechy matriarchalne. Razem z Bogiem i Jezusem stanowi Trójcę Świętą. Jezus w tej Trójcy reprezentuje Drugiego Adama, a Duch święty Drugą Ewę. Ponieważ Druga Ewa nigdy się nie pojawiła, to pozostała po niej tylko misja stania u boku Syna Bożego. Tę misję spełniają teraz aniołowie i osoby duchowe takich kobiet jak znane ze Starego Testamentu Sara, Rebeka, Rachel, Tamar i wiele innych.

 

22. Trójca Pierwotna – w moich rozumieniu mieli  ją stworzyć z Ojcem Niebieskim Adam i Ewa, pierwsi rodzice ludzkości. Niestety do tego nie doszło, a w jej miejsce powstała Trójca Upadła.

 

23. Trójca Święta – w moich tekstach definiuję ją jako Obraz Boga, a nie jako Samego Boga. To znaczy, że Ojca Niebieskiego ostrzegamy za pośrednictwem Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Trójca Święta jest właściwie formą działania Stwórcy przeznaczoną dla ludzkiego zrozumienia. Wszystko, czego Stwórca dokonuje, wiąże Go w strukturę trójcy. Tak jest, gdy daje On początek dodatnim i ujemnym cząstkom elementarnym, gdy powstają kationy i aniony, gdy zwierzęta i rośliny mają charakter męski i żeński i w końcu, gdy Jego dzieło ucieleśnia się jako mężczyzna i kobieta. Z tymi wszystkimi obiektami Stwórca stanowi różne formy trójcy, w której On jest podmiotem.  

 

24. Biblia – jest to Wielka Księga religijna o charakterze dydaktycznym. Była pisana przez ludzi natchnionych w dobrej wierze i w celu przekazania nam ważnej prawdy religijnej. Biblia nie jest prawdą samą w sobie, ale kluczem i drogą do poznania Prawdy.

 

25. Szatan – to były Archanioł Lucyfer, który w momencie upadku, zarówno swego jak i pierwszych ludzi, stał się Szatanem panującym nad ludźmi, a podlegli mu aniołowie upadłymi aniołami. Osobiście uważam, że ci upadli aniołowie, postrzegani najczęściej jako złe duchy, są tożsame z demonami lub inaczej diabłami. Szatan to ucieleśnione zło, które weszło w świat człowieka. Jest on źródłem i centrum zła, gdyż od upadku pierwszych ludzi zajął taką pozycję. Pomimo, że w wielu wydawnictwach jego imię jest pisane małą literą, to ja używam dużej litery, bo jest to jedyna w swoim rodzaju konkretna istota duchowa, która to imię otrzymała jako pewien typ pseudonimu. Lucyfer i Szatan to imiona tej samej osoby duchowej, ale o dwóch całkowicie odrębnych naturach, tak jakby to były dwie zupełnie inne istoty. Dla Boga istnieje tylko jedna rzeczywistość i do tej rzeczywistości należał kiedyś Archanioł Lucyfer. Jego „miejsce” jest obecnie puste. Poza Bogiem powstała niestety jeszcze inna rzeczywistość i do tej rzeczywistości należy Szatan. W wyniku zbawienia musi on wrócić z powrotem na swoje „miejsce”.

 

26. Dobro i zło –

a) – (jeśli chodzi o czynność) – dobro to działanie i wynik działania zgodny z Wolą Boga, a zło to działanie i wynik działania niezgodny z Wolą Boga.   

b) – (jeśli chodzi o stan) – dobro oznacza Królestwo Niebieskie, czyli świat pod panowaniem Boga, a zło piekło, czyli świat pod panowaniem Szatana.                       

c) – (jeśli chodzi o uosobienie) – dobro ucieleśnia się w Osobie Boga, a zło w postaci Szatana.

d) – (jeśli chodzi o istnienie) – dobro jest osobliwością trwającą wieczne, to znaczy w nieskończoność, a zło jest przemijające i zostanie kiedyś zlikwidowane.

e) – jeśli chodzi o bieżącą rzeczywistość) – dobro jest tym, co powinno zawsze być, a zło tym, czego być nie powinno.

 

27. Grzech pierworodny – to fakt, który miał miejsce w Ogrodzie Eden. Jest związany z upadkiem pierwszych przodków ludzkości przy udziale Archanioła Lucyfera zwanego później Szatanem. Oznacza w pierwszej fazie nielegalny, duchowy akt płciowy między Archaniołem Lucyferem a Ewą, a w drugiej fazie przedwczesny, wbrew nakazowi Boga, fizyczny akt płciowy między Ewą i Adamem. Jest to grzech dziedziczny obciążający każdego człowieka na Ziemi, niezależnie, czy tego chcemy, czy nie. Po prostu rodzimy się z tym grzechem, który uzewnętrznia się na co dzień jako upadła natura. Grzech pierworodny jest właściwie niemożliwy do usunięcia z człowieka. Aby go usunąć, cała ludzkość potrzebuje zbawienia.

 

28. Natura pierwotna człowieka –  to przejęte od Boga cechy, które powinny tworzyć dobry charakter każdego człowieka. Mamy ją w sobie, w naszej osobowości. Posiadanie jej to nie żadna łaska ani dar, ale podstawowa zasada. To ona decyduje o tym, że człowiek jest „na obraz i podobieństwo” Ojca Niebieskiego.

 

29. Natura upadała w człowieku – to przejęte od Szatana cechy tworzące osobowość każdego człowieka. Została ona odziedziczona od Szatana przez pierwszych przodków ludzkości. Dalej jest wszczepiana wszystkim następnym pokoleniom w momencie przyjścia na świat, który obecnie podlega Szatanowi. Jest ona następstwem grzechu pierworodnego. Zarówno ona, jak i grzech pierworodny, nie da się usunąć z człowieka. Może się to dokonać tylko w wyniku pełnego zbawienia ludzkości.

 

30. Świat upadły – to obecna cywilizacja ludzka, która powstała w wyniku upadku pierwszych ludzi. Istnieje ona poza Bogiem. Upadłym światem kieruje Szatan i dlatego naszą Ziemię można nazwać piekłem.

 

31. Zbawienie świata i człowieka – to rozciągnięty w czasie proces przywrócenia stanu świata pod zwierzchnictwo Boga. Prowadzi on do zakończenia złego panowania Szatana i utworzenia Królestwa Niebieskiego. Odpowiedzialni za niego są prowadzeni przez Jezusa Chrystusa aniołowie oraz ludzie, zarówno ci na Ziemi jak i ci ze świata duchowego. W ich działaniu kierunek wskazuje im Opatrzność Boża.

 

32. Śmierć fizyczna człowieka – to stan, który odczuwamy, gdy przechodzimy ze świata fizycznego do świata duchowego. To przejście zmienia zupełnie postrzeganie naszego istnienia, bo przechodzimy do duchowej sfery pozostającej poza czasem i przestrzenią. Wynika ono z nieuchronności śmierci fizycznej, ale nie jest żadnym końcem naszego życia, ale raczej krokiem w przyszłe wieczne życie w świecie duchowym.

 

33. Odkupienie – to dzieło dokonane przez Jezusa Chrystusa. W odróżnieniu od pełnego zbawienia oznacza ono zbawienie duchowe. Ten termin sugeruje zamianę czegoś na coś. Zatem Odkupienie polega na przejęciu przez Jezusa zwierzchnictwa nad osobami duchowymi ludzi pozostającymi dotychczas pod panowaniem Szatana. Dotyczy zarówno ludzi na Ziemi jak i osoby duchowe w świecie duchowym, które uwierzyły, że Jezus jest ich Panem. Ceną za „transakcję odkupienia” było fizyczne życia Jezusa Chrystusa.

 

34. Cuda – są oddziaływaniem w bezpośredni sposób energii od Boga w świecie fizycznym. Dokonują się równolegle do praw fizyki i w rzeczywistości ich nie łamią. Na przykład Jezus, mając dostęp do Energii Bożej, mógł panować nad materią, kształtując ją wedle swojej woli, co umożliwiało Mu dokonywanie czynów uznawanych przez nas za cuda.

 

35. Sąd Ostateczny – jest podstawową częścią procesu zbawienia ludzkości, bo należy sprawiedliwie wyjaśnić winę Szatana i ludzi, aby wszystko mogło wrócić do pierwotnego stanu. Sądy powszechne w demokratycznych krajach wprowadzają sprawiedliwość, posługując się obowiązującym prawem. Podobnie jest z Sądem Ostatecznym. Nie jest on zatem jakimś kosmicznym spektaklem, ale jest procesem wprowadzania Prawa Bożego, które religie nazywają Słowem Bożym. To Ono, a nie jakiś gigantyczny ogień, osądzi zło wyrządzone przez Szatana.

 

36. Zmartwychwstanie  –  w rozumieniu ogólnym oznacza ono powrót ze śmierci do życia pod zwierzchnictwem Boga. Ludzie w świecie pod panowaniem Szatana są w stanie śmierci duchowej i wymagają procesu przejścia z tego stanu do stanu życia, czyli przejścia pod zwierzchnictwo Boga. Właśnie ten proces nazywamy zmartwychwstaniem lub też duchowym narodzeniem się na nowo.

 

37. Reinkarnacja  –  to pogląd, według którego dusza (co oznacza ducha człowieka lub osobę duchową) może ze świata duchowego wcielać się ponownie w nowy byt fizyczny, czyli w nową osobę fizyczną. Jest to niestety niewłaściwe zrozumienie zjawiska „wracania” osób duchowych ze świata duchowego do świata fizycznego w celu dokończenia na Ziemi swojego rozwoju do doskonałości. Korzystają one z osoby żyjącej na Ziemi, przejmując w pośredni sposób jej wiedzę i siły witalne. Wiara w reinkarnację mogła powstać tylko w sytuacji odrzucenia poglądu, że każdego człowieka stwarza przy narodzeniu sam Bóg, zwany Ojcem Niebieskim, czyli Centralna Postać wszechświata obdarzona Osobowością.

 

38. Religia - wszystkie wyznania religijne na świecie zostały stworzone przez ludzi, a nie przez Boga. Oto przemawiające za tym argumenty. Po pierwsze, w świecie idealnym, zaplanowanym przez Stwórcę, nie jest potrzebna żadna religia, gdyż nie potrzebuje On pośredniczącej instytucji czy organizacji do kontaktowania się ze Swoimi dziećmi. Po drugie, Bóg nigdy w swoich pierwotnych planach nie brał pod uwagę utworzenia religii, bo nie planował ani upadku człowieka, ani zaistnienia upadłego świata, który powstał w wyniku tego upadku. Po trzecie, Bóg nie ingeruje w świat pod panowaniem Szatana, a religie powstały właśnie w takim świecie.

 

39. Łaska Boża – Chrześcijanie twierdzą, że Bóg rozdziela dary łaski według Swojej Woli. Na przykład jednym daje łaskę wiary, a innym nie. Jedni mają zapewnioną opiekę i błogosławieństwa od Ojca Niebieskiego, a inni nie. To bardzo niesprawiedliwy obraz Naszego Stwórcy. Jest On przecież Naszym Ojcem, a na dodatek wszystkie religie twierdzą, że jest bardzo sprawiedliwy. Nie powinien więc dzielić ludzi na gorszych i na lepszych lub na takich, których obdarzy Swoją łaską i na takich, którym jej nie da. Jego łaską jest właściwie Jego Wola, zawsze niezmienna, zawsze skierowana do Jego wszystkich dzieci i prowadząca do powstania Królestwa Niebieskiego. W przypadku, gdy zdaje się nam, że zostaliśmy obdarzeni Jego łaską, to może to być działanie aniołów opiekujących się nam.

 

40. Koniec świata – dotyczy świata złego, upadłego, pod zwierzchnictwem Szatana. Z końcem panowania Szatana, z końcem upadłego świata, zakończy się również tzw. „wieczne piekło”, zarówno w świecie fizycznym, jak i w świecie duchowym. Jego zakończenie oznacza właśnie koniec świata, tego świata, który znamy na co dzień. Nie będzie jednak czegoś takiego jak definitywny koniec cywilizacji ludzkiej w rozumieniu fizycznej zagłady znacznej części mieszkańców Ziemi, czy jakiegoś totalnego zniszczenia naszej planety. Bóg nie po to stworzył prawa fizyki, aby je potem łamać. Będzie to też równocześnie początek właściwego świata, świata pod zwierzchnictwem Boga.

 

 

 

 

 

 

ISTOTA -”Dotyk wieczności”