Alfabetyczne kompendium głównych pojęć

 

Adam i Ewa – Biblia twierdzi, że pierwszy syn Boga, Adam, był człowiekiem i mężczyzną, tak jak i Ewa, Jego córka, była człowiekiem i kobietą. W pierwotnym planie Boga byli to przyszli rodzice całej ludzkości. Nie ma znaczenia, czy istnieli oni naprawdę, gdyż ich biblijnie poświadczona obecność ma tylko pokazać, że był taki moment, w którym Bóg Ojciec powołał do życia pierwszą parę ludzi. Mieli oni tworzyć z Bogiem rodzaj trójcy, którą nazywam Trójcą Pierwotną.

 

Akt stworzenia – to proces, w którym z energii tworzy się materia. To znaczy, że ten akt dotyczy przejścia od Energii Pierwszej Przyczyny do różnego stanu materii. Cały ten proces przebiega zgodnie z precyzyjnym planem stwórczym oraz zgodnie z prawami wywodzącymi się z Osobowości Stwórcy. Oznacza to łączenie się Strony Fizycznej Boga (Energia Pierwszej Przyczyny) z Jego Stroną Duchową (Duch Boży wyposażony w Inteligencję, Wolę i Uczuciowość).

 

Aniołowie – to istoty duchowe, które Stwórca przeznaczył do życia w świecie duchowym. Ich osobowość pod względem uczuć jest na niższym poziomie niż osobowość ludzka. W odpowiednich proporcjach pełnią one wobec osoby duchowej człowieka taką samą rolę, jak zwierzęta wobec naszej osoby fizycznej. W pewnych sytuacjach mogą one ingerować w świat fizyczny, ale tylko przy użyciu specjalnej energii pochodzącej bezpośrednio od Boga. Każdy anioł posiada ciało duchowe będące koncentracją energii duchowej oraz duszę duchową stanowiącą centrum jego osobowości, coś na kształt wewnętrznej natury kierującej.

 

Biblia – jest to wielka księga religijna o charakterze dydaktycznym. Była pisana w dobrej wierze przez natchnionych ludzi w celu przekazania nam ważnej prawdy religijnej. Biblia nie jest prawdą samą w sobie, ale kluczem i drogą do poznania Prawdy.

 

Byt Pierwoistny – to byt istniejący od wstecznej nieskończoności (od zawsze), rozciągający Swoją obecność na całą nieskończoną przyszłość. Z Niego biorą początek wszystkie inne byty. W całym tym opracowaniu termin ten jest używany na określenie Boga–Stwórcy.

 

Cuda – są bezpośrednim oddziaływaniem energii od Boga w świecie fizycznym. Dokonują się równolegle do praw fizyki i w rzeczywistości ich nie łamią. Na przykład Jezus, mając dostęp do Energii Bożej, mógł panować nad materią, kształtując ją wedle swojej woli, co umożliwiało Mu dokonywanie czynów uznawanych przez nas za cuda.

 

Człowiek – to byt istniejący wiecznie od momentu swego narodzenia. Jest dzieckiem Boga zrodzonym przez Niego w postaci osoby duchowej, ale przyjmującym na okres życia fizycznego osobę fizyczną od swych „ziemskich” rodziców. W pierwszej fazie życia jego osoba fizyczna i duchowa są zjednoczone. Po zakończeniu okresu przebywania na Ziemi kontynuuje on wieczne życie w świecie duchowym już tylko jako osoba duchowa. Człowiek to najwyższa, odrębna od innych forma życia zajmująca dominującą pozycję wśród wszelkich innych stworzeń, czyli pozycję pana wszechstworzenia nadaną mu przez Stwórcę.

 

Dobro i zło

a) w znaczeniu czynności – dobro to działanie i wynik działania zgodny z Wolą Boga, a zło to działanie i wynik działania niezgodny z Wolą Boga.   

b) w znaczeniu stanu – dobro oznacza Królestwo Niebieskie, czyli świat pod panowaniem Boga, a zło piekło, czyli świat pod panowaniem Szatana.

c) w znaczeniu uosobienia – dobro ucieleśnia się w Osobie Boga, a zło w postaci Szatana.

d) w znaczeniu istnienia – dobro jest osobliwością trwającą wiecznie, to znaczy w nieskończoność, a zło jest przemijające i zostanie kiedyś zlikwidowane.

e) w znaczeniu bieżącej rzeczywistości – dobro jest tym, co powinno zawsze być, a zło tym, czego być nie powinno.

 

Duch Boży – to Wszechobecna Osoba Boga wypełniająca cały wszechświat i wprowadzająca do niego Swoją Inteligencję, Wolę i Uczuciowość. Wszechświat ma zatem jakby w sobie Osobę Boga, a wszelkie prawa i zasady zakodowane we wszechświecie wynikają właśnie z totalnej obecności Ducha Bożego.

 

Duch Święty – ma wyczuwalny charakter żeński, który reprezentuje dobroć, miłość, opiekę i tym podobne cechy matriarchalne. Razem z Bogiem i Jezusem stanowi Trójcę Świętą. Jezus w tej Trójcy reprezentuje Drugiego Adama, a Duch święty Drugą Ewę. Ponieważ Druga Ewa nigdy się nie pojawiła, to pozostała po niej tylko misja stania u boku Syna Bożego. Tę misję spełniają teraz aniołowie i osoby duchowe takich kobiet jak znane ze Starego Testamentu Sara, Rebeka, Rachel, Tamar i wiele innych.

 

Dusza – to pojęcie rezerwuję do opisania wewnętrznego charakteru danej istoty. Nie jest ona jakimś samodzielnym bytem, ale raczej wewnętrzną nieodłączną naturą kierującą. Wzorem do jej określenia stanowi Duch Boży, który jest wszechobecną Osobowością Boga. Naśladuje ona jakby Wewnętrzny Charakter Ducha Bożego wypełniającego wszechobecną Energię Pierwszej Przyczyny. W przypadku człowieka dusza jest jego wewnętrznym charakterem, nazwanym przeze mnie wewnętrzną nieodłączną naturą kierującą. W naszej osobie duchowej funkcjonuje dusza duchowa, a w osobie fizycznej dusza fizyczna.

 

Energia Pierwszej Przyczyny – jest to niewyczerpalna i nieskończona energia wypełniająca cały wszechświat, będąca zarazem Stroną Fizyczną Boga. To osobliwość będąca „tworzywem” lub inaczej „budulcem” wszechrzeczy, czyli wszystkiego, co znajduje się we wszechświecie. Używam też skrótu tego pojęcia pod nazwą „praenergia”, która poprzedza pojęcie „pramaterii”. Jedyną znaną obecnie formą „praenergii” jest tzw. ciemna energia, a jedyną znaną formą „pramaterii” jest tzw. ciemna materia. Obie one zostały wykryte w kosmosie i zajmują znaczącą część jego przestrzeni.

 

Essenceizm – to nowe pojęcie, używane na razie tylko przeze mnie, oznaczające spójny system analityczny oparty na logice, a przeznaczony do badania osobliwości poza czasem i przestrzenią. Jest płaszczyzną do zrozumienia wszystkich pojęć zawartych w moim opracowaniu, a szczególnie praw funkcjonowania świata duchowego.

 

Grzech pierworodny – to fakt, który miał miejsce w Ogrodzie Eden. Jest związany z upadkiem pierwszych przodków ludzkości przy udziale Archanioła Lucyfera, zwanego po upadku Szatanem. Oznacza w pierwszej fazie nielegalny, duchowy akt płciowy między Archaniołem Lucyferem a Ewą, a w drugiej fazie przedwczesny, wbrew nakazowi Boga, fizyczny akt płciowy między Ewą i Adamem. Jest to grzech dziedziczny obciążający każdego człowieka na Ziemi, niezależnie, czy tego chcemy, czy nie. Po prostu rodzimy się z tym grzechem, który uzewnętrznia się na co dzień jako upadła natura. Grzech pierworodny jest właściwie niemożliwy do usunięcia z człowieka. Aby go usunąć, cała ludzkość potrzebuje Zbawiciela.

 

Istota duchowa – to wieczny byt wywodzący się bezpośrednio od Stwórcy. W ramach tej kategorii mieści się osoba duchowa człowieka i aniołowie, zarówno podlegli Bogu, jak i upadli, podlegli Szatanowi.

 

Jezus Chrystus – Syn Boży, Mesjasz, Zbawiciel, Odkupiciel, Drugi Adam, Syn Człowieczy i wiele innych. To imiona, które w Biblii są używane dla Jego określenia. Chrześcijanie dodają przed Jego imieniem słowo Pan, które podkreśla Jego pozycję jako Pana Wszechstworzenia, podobnie jak w zestawieniu Pan Bóg. Jezus Chrystus narodził się jako człowiek. W moim opracowaniu twierdzę, że miał zbawić świat spod władzy Szatana metodą nauczania, a nie przez krwawą ofiarę. Był przede wszystkim człowiekiem, a właściwie musiał nim być, aby zbawienie ludzkości miało sens. Jako człowiek osiągnął doskonałość osobistą i stał się Pierwszym Synem Boga. Zatem przez upadłą ludzkość powinien być traktowany na równi z Bogiem. W pewnym sensie zastępuje On Samego Boga, gdyż upadli ludzie nie mają bezpośredniego kontaktu z Ojcem Niebieskim.

 

Koniec świata – dotyczy złego, upadłego świata pod zwierzchnictwem Szatana. Z końcem panowania Szatana, z końcem upadłego świata, zakończy się również tzw. „wieczne piekło”, zarówno w świecie fizycznym, jak i w świecie duchowym. Jego zakończenie oznacza jedynie koniec świata, który znamy na co dzień. Nie będzie jednak czegoś takiego jak definitywny koniec cywilizacji ludzkiej w rozumieniu fizycznej zagłady znacznej części mieszkańców Ziemi, czy jakiegoś totalnego zniszczenia naszej planety. Stwórca nigdy nie miał w planach zniszczenia Swojego dzieła. Nie zrobi tego też wskutek upadku człowieka. Koniec świata będzie równocześnie początkiem właściwego świata pod zwierzchnictwem Boga.

 

Królestwo Niebieskie – to pierwotnie zaplanowany i przygotowany przez Stwórcę stan rzeczywistości, w której mieli żyć wszyscy ludzie, zarówno za życia fizycznego, jak i duchowego. Oznacza to, że powinno istnieć Królestwo Niebieskie w świecie fizycznym i w świecie duchowym. Oba te „królestwa” stanowią jeden idealny świat pod zwierzchnictwem Boga, to znaczy, że mają być wieczne. Na razie nie ma w nich nikogo, gdyż ludzie nie osiągają poziomu doskonałości, czyli statusu mieszkańców tego Królestwa.

 

Łaska Boża – Chrześcijanie twierdzą, że Bóg rozdziela dary łaski według Swojej Woli. Na przykład jednym daje łaskę wiary, a innym nie. To oznacza, że jedni mają zapewnioną opiekę i błogosławieństwa od Ojca Niebieskiego, a inni nie. To bardzo niesprawiedliwy obraz Naszego Stwórcy, gdyż karze Mu dzielić ludzi na gorszych i na lepszych lub na takich, których obdarzy Swoją łaską, i na takich, którym jej nie da. Jego łaską jest właściwie Jego Wola, zawsze niezmienna, zawsze skierowana sprawiedliwie do wszystkich Jego dzieci i prowadząca do powstania Królestwa Niebieskiego. W przypadku, gdy zdaje się nam, że zostaliśmy obdarzeni Jego łaską, to może to być działanie aniołów opiekujących się nami.

 

Miłość Boga – to strumień energii mający swoje źródło w Sercu Stwórcy. Dotyczy jednego z Jego głównych atrybutów, czyli Uczuciowości. Ta ukierunkowana energia tworzy największą siłę we wszechstworzeniu. Kierunek nadają jej pozostałe główne atrybuty Ojca Niebieskiego, to znaczy Inteligencja i Wola. Razem z siłą zasad i praw, będącą podstawową siłą sprawczą, pozostaje nieprzerwanie w aktywności Stwórcy. Należy dodać, że jest siłą większą i ważniejszą od siły stwórczej, choć w Bogu pozostają one w całkowitej harmonii.

 

Natura pierwotna człowieka – to przejęte od Boga cechy, które powinny tworzyć dobry charakter każdego człowieka. Tkwi ona w naszej osobowości. Posiadanie jej to nie żadna łaska ani dar, ale podstawowa wartość naszego istnienia. To ona decyduje o tym, że człowiek jest „na obraz i podobieństwo” Ojca Niebieskiego. Jest zatem odzwierciedleniem przymiotów Osobowości Stwórcy.

 

Natura upadła w człowieku – to przejęte od Szatana cechy tworzące drugą, obok pierwotnej, osobowość każdego człowieka. Została ona odziedziczona od Szatana przez pierwszych przodków ludzkości. Dalej jest przekazywana każdemu człowiekowi w momencie jego narodzenia, gdyż jest następstwem grzechu pierworodnego. Zarówno ona, jak i grzech pierworodny, nie da się usunąć z człowieka. Może się to dokonać tylko w wyniku pełnego zbawienia ludzkości.

 

Obraz Boga – to stan naszego postrzegania Stwórcy. Ten Obraz to kadr, który pozwala naszemu rozumowaniu funkcjonującemu w czasie i przestrzeni „spojrzeć” na Boga jako na rozpoznawalny Byt z konkretnymi przymiotami. Utworzenie w ludzkiej wyobraźni Obrazu Boga skutkuje na przykład chrześcijańską wiarą w Jego istnienie w postaci Trójcy Świętej.

 

Odkupienie – to dzieło dokonane przez Jezusa Chrystusa. W odróżnieniu od pełnego zbawienia oznacza ono zbawienie duchowe. Ten termin sugeruje zamianę czegoś na coś. Zatem Odkupienie polega na przejęciu przez Jezusa za cenę Jego fizycznego życia zwierzchnictwa nad osobami duchowymi w świecie duchowym. Te osoby pozostawały pod panowaniem Szatana przed zmartwychwstaniem Syna Bożego. Odkupienie dotyczy także ludzi na Ziemi, którzy uwierzyli, że Jezus jest ich Panem, to znaczy, że ich osoby duchowe wchodzące do świata duchowego też podlegają odkupieniu. „Transakcję” odkupienia umożliwił fakt, że wartość życia Syna Bożego jest większa niż wartości wszystkich upadłych ludzi razem wziętych, czyli tych, którzy żyli kiedyś, i tych, którzy żyją obecnie. Ta „transakcja” była dobrowolnym aktem woli samego Jezusa i mogła się odbyć nawet bez zgody Szatana.

 

Opatrzność Boża – jest to działanie praw i zasad Bożych prowadzące wszystko, co stworzył Bóg, do stanu doskonałości. Ma ona charakter „odgórnie zaplanowanej” opieki Bożej mającej na celu doprowadzenie ludzi do poziomu dzieci Bożych i powstanie Królestwa Niebieskiego. Opatrzność Boża nabrała specyficznego znaczenia po upadku pierwszych ludzi. Z jednej strony działa Ona jak stały drogowskaz wyznaczający zagubionym ludziom w upadłym świecie prawidłowy kierunek drogi do Królestwa Niebieskiego. Dzięki temu odgadujemy między innymi Wolę Boga. Z drugiej strony uruchamia Ona siłę praw i zasad, którą można się posłużyć, gdy trzeba się skutecznie przeciwstawić złu.

 

Osoba fizyczna człowieka – to nasze ciało fizyczne obdarzone instynktem życia podobnym do instynktu u zwierząt. Jednak w przypadku człowieka nie jest to prosty instynkt i dlatego nazwany jest duszą fizyczną, będącą wewnętrzną fizyczną naturą kierującą.

 

Osoba duchowa człowieka – stanowi ona właściwego człowieka. To byt duchowy posiadający ciało duchowe i centralny atrybut duchowy, który nazywam duszą duchową. Ciało duchowe, zwane czasem ciałem astralnym, to baza duchowej energii życiowej dla osoby duchowej. Jest ono kierowane przez wspomnianą duszę duchową stanowiącą centrum istnienia i kwintesencję osobowości człowieka, czyli jest jego wewnętrzną naturą kierującą.

 

Reinkarnacja – to pogląd, według którego „dusza” może ze świata duchowego wcielać się ponownie w nowy byt fizyczny, czyli w nową osobę fizyczną. W moim opracowaniu „dusza” oznacza ducha człowieka, a właściwie jego osobę duchową. Wiara w reinkarnację wynika z niewłaściwego zrozumienia zjawiska „wracania” osób duchowych ze świata duchowego do świata fizycznego w celu dokończenia na Ziemi swojego rozwoju do doskonałości. Taka „powracająca” osoba duchowa korzysta z osoby żyjącej na Ziemi, przejmując w pośredni sposób jej wiedzę i siły witalne. Wiara w reinkarnację mogła powstać tylko w sytuacji odrzucenia przez jej zwolenników poglądu, że każde narodzenie się człowieka jest połączeniem jego osoby fizycznej z unikalną osobą duchową zrodzoną przez Stwórcę. Jest On zatem Ojcem Niebieskim, czyli Źródłem życia wiecznego dla każdego człowieka.

 

Religia – wszystkie wyznania religijne na świecie zostały stworzone przez ludzi, a nie przez Boga. A oto przemawiające za tym argumenty. Po pierwsze, w świecie idealnym, zaplanowanym przez Stwórcę, nie jest potrzebna żadna religia, gdyż nie potrzebuje On pośredniczącej instytucji czy organizacji do kontaktowania się ze Swoimi dziećmi. Po drugie, Bóg nigdy w swoich pierwotnych planach nie brał pod uwagę utworzenia religii, ponieważ nie planował ani upadku człowieka, ani zaistnienia upadłego świata, który powstał w wyniku tego upadku. Po trzecie, Bóg nie ingeruje w świat pod panowaniem Szatana, a religie powstały właśnie w takim świecie.

 

Sąd Ostateczny – jest podstawową częścią procesu zbawienia ludzkości, ponieważ należy sprawiedliwie wyjaśnić winę Szatana i ludzi, aby wszystko mogło wrócić do pierwotnego stanu. Każdy sąd wprowadza sprawiedliwość, posługując się obowiązującym prawem. Podobnie jest z Sądem Ostatecznym. Jest on zatem procesem wprowadzania Prawa Bożego, a nie jakimś kosmicznym spektaklem. To Prawo nazywane jest Słowem Bożym i to Ono, a nie jakiś gigantyczny ogień, osądzi zło wyrządzone przez Szatana.

 

Serce Boga – jest ośrodkiem i rdzeniem Jego Osobowości oraz tym, co czyni go Ojcem Niebieskim. Stanowi Ono jakby duchowe centrum całego wszechświata. Serce Boga to źródło pierwoistnej Miłości, sedno Jego Uczuciowości i punkt, od którego wszystko się zaczyna.

 

Słowo – u Boga zawsze wypływa z Jego Serca. Jest wyrazem Jego Prawa. Jest wieczne jak On Sam. To Jego ukierunkowana Wola, Miłość i Dobro. Gdy Słowo staje się ciałem przez małe "c", to oznacza, że Stwórca dokonuje aktu stworzenia, podsumowując jego stan deklaracją, że: "(…) widział Bóg, że było dobre." (Rdz 1, 24). Gdy staje się ciałem przez duże "C", to oznacza zaistnienie Jego dzieci. Powinno zatem ucieleśnić się w postaci doskonałego Syna Bożego (Adama) i doskonałej Córki Bożej (Ewy). Jednak w Ogrodzie Eden do tego nie doszło. Bóg jest niezmienny i doskonały, a więc w pewnym momencie Słowo stało się Ciałem i pojawił się Syn Boży, gdyż taka od zawsze była Wola Boga. W przypadku Jezusa Chrystusa tak właśnie wyglądał doskonały akt Ojcostwa Boga, ponieważ wówczas po raz pierwszy „Słowo stało się Ciałem” (J 1, 14).

 

Szatan – to były Archanioł Lucyfer, który w momencie upadku, zarówno swego, jak i pierwszych ludzi, stał się Szatanem panującym nad ludźmi, a podlegli mu aniołowie upadłymi aniołami. Można przyjąć, że ci upadli aniołowie, postrzegani najczęściej jako złe duchy, są tożsame z demonami lub inaczej diabłami. Szatan to ucieleśnione zło, które weszło w świat człowieka. Jest on źródłem zła oraz jego centrum i kwintesencją. Nie należy do Rzeczywistości Stwórcy. Zarówno Lucyfer jak i Szatan to imiona tej samej istoty duchowej, ale o dwóch całkowicie odrębnych osobowościach, tak jakby były to dwie zupełnie inne osoby duchowe. Jedna, zwana Szatanem, posiada tylko naturę upadłą, inaczej mówiąc nową, złą stronę pierwotnie stworzonego Archanioła, a druga, zwana Lucyferem, jakby zastygła w czynnościach życiowych, posiadając dalej czystą, pierwotną naturę. Dla Boga istnieje tylko jedna rzeczywistość i do tej Jego Rzeczywistości należy Archanioł Lucyfer. Poza Bogiem powstała niestety jeszcze inna rzeczywistość, czyli antyrzeczywistość, do której należy Szatan. W wyniku zbawienia Szatan przestanie istnieć, a wtedy znów „ożyje” osobowość Archanioła Lucyfera.

 

Śmierć duchowa człowieka – to stan wypadnięcia człowieka poza Boską Jurysdykcję i Rzeczywistość. Stwórca, wprowadzając pojęcie śmierci duchowej za złamanie Swego prawa w Ogrodzie Eden, dał do zrozumienia ludziom, że zło jest istnieniem poza Nim, poza Jego Wszechwiedzą oraz poza Jego Życiem, a zatem jest strefą śmierci, o której On nie może nic wiedzieć.

 

Śmierć fizyczna człowieka – to stan, który odczuwamy, gdy przechodzimy ze świata fizycznego do świata duchowego. To przejście zmienia zupełnie postrzeganie naszego istnienia, ponieważ przechodzimy do duchowej sfery pozostającej poza czasem i przestrzenią. Wynika ono z nieuchronności śmierci fizycznej, ale nie jest żadnym końcem naszego życia, ale raczej krokiem w przyszłe wieczne życie w świecie duchowym.

 

Świat duchowy – to nieskończona sfera życia dla wszelkich istot duchowych. W pierwotnej koncepcji przygotowywanej przez Stwórcę przewidziana była tylko jedna sfera świata duchowego, gdyż życie człowieka na Ziemi było wystarczająco długie, aby osiągnąć doskonałość osobistą. Tymczasem w obecnym świecie duchowym istnieją trzy sfery. Pierwsza to piekło, czyli świat duchowy pod panowaniem Szatana, w którym żyją osoby duchowe całkowicie odcięte od Boga. Druga to czyściec, czyli rodzaj przejściowej sfery świata duchowego, w której żyją osoby duchowe niepodlegające jeszcze niczyjej zwierzchności, ani Szatana, ani Jezusa Chrystusa. Przechodzą one okres oczekiwania na zbawienie, ponieważ już wiedzą o dziele odkupienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa i chcą z niego skorzystać. Trzecia sfera to raj, czyli świat duchowy dla osób wprowadzanych tam przez Jezusa Chrystusa. To On przywrócił do aktywności tę sferę stanowiącą duchowy odpowiednik Ogrodu Eden.

 

Świat upadły – to obecna cywilizacja ludzka, która powstała w wyniku upadku pierwszych ludzi. Istnieje ona poza Bogiem. Upadłym światem kieruje Szatan i dlatego naszą Ziemię można nazwać piekłem.

 

Trójca Pierwotna – w moim rozumieniu mieli ją stworzyć z Ojcem Niebieskim Adam i Ewa, pierwsi rodzice ludzkości. Niestety do tego nie doszło, a w jej miejsce powstała Trójca Upadła.

 

Trójca Święta – w moich tekstach definiuję ją jako Obraz Boga, a nie jako Samego Boga. To znaczy, że Ojca Niebieskiego postrzegamy za pośrednictwem Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Trójca Święta jest właściwie formą działania Stwórcy przeznaczoną dla ludzkiego zrozumienia. Wszystko, czego Stwórca dokonuje, wiąże Go w strukturę trójcy, w której On jest podmiotem. Tak jest, gdy daje On początek dodatnim i ujemnym cząstkom elementarnym, gdy powstają kationy i aniony, gdy zwierzęta i rośliny mają charakter męski i żeński i w końcu, gdy Jego dzieło ucieleśnia się jako mężczyzna i kobieta.

 

Wszechstworzenie – inne pojęcie wszechrzeczy lub całego stworzenia.

 

Zbawienie świata i człowieka – to rozciągnięty w czasie proces przywrócenia stanu świata pod zwierzchnictwo Boga. Prowadzi on do zakończenia złego panowania Szatana i utworzenia Królestwa Niebieskiego. Odpowiedzialni za niego są prowadzeni przez Jezusa Chrystusa aniołowie oraz ludzie, zarówno ci na Ziemi, jak i ci ze świata duchowego. W ich działaniu kierunek wskazuje im Opatrzność Boża.

 

Ziemia i Niebo – w moim tekście używam tych pojęć pisanych dużą literą w dwóch znaczeniach. Pierwsze znaczenie Ziemi dotyczy całości naszej planety jako miejsca istnienia cywilizacji ludzkiej. W tym drugim znaczeniu Ziemia występuje jako synonim obecnego świata, czyli świata upadłego. Niebo, pisane też z dużej litery, występuje jako synonim idealnego świata pod zwierzchnictwem Boga, czyli Królestwa Niebieskiego. Pomijam tu oczywiście wyjaśnienie potocznego znaczenia nieba (nieboskłonu) i ziemi (gleby, płaszczyzny, skorupy ziemskiej), dla których stosuję pisownię małą literą.

 

Zmartwychwstanie – w rozumieniu ogólnym oznacza ono powrót ze śmierci do życia pod zwierzchnictwem Boga. Ludzie w świecie pod panowaniem Szatana są w stanie śmierci duchowej i wymagają procesu przejścia z tego stanu do stanu życia, czyli przejścia pod zwierzchnictwo Boga. Ten proces można też nazwać duchowym narodzeniem się na nowo.

 

 

 

 

 

 

Wieczność w człowieku  -  ISTOTA.ORG